Τόσο παλιό και τόσο επίκαιρο...Για την Ελλάδα (μας ?!?).

Αρχή σοφίας, Κώστας Βάρναλης

<<Φρόνιμα και ταχτικά,
πάω μ' εκείνον που νικά!>>

Ο ΕΝΑΣ
Λίγη δροσιά ουρανέ μου,
και χάιδεμα του ανέμου
κελάηδημα πουλιού,
ξανάνιωμα Απριλιού!

Ανάσα, ανάσα λίγη,
Χρόνια η θηλιά μας πνίγει,
Λίγη χαρά σ' αυτά,
τα σκοτεινά γραφτά.

Σου πήρανε λαέ μου,
το δίκιο του πολέμου,
πατριδοκαταλύτες,
ξένοι και ντόπιοι αλήτες!

Ο ΑΛΛΟΣ
Αν θέλεις να χαρείς
τη λευτεριά νωρίς,
Γίνε πρόδότης, γίνε!
Τιμή, ντροπή δεν είναι!

Θα 'ναι μαζί σου οι νόμοι,
και η πληρωμένη γνώμη!
Πέτα την ανθρωπιά σου,
κι απ' τον αφέντη πιάσου!

Κι άμα σε φτύνει αυτός,
να κάθεσαι σκυφτός!
Και θα 'χεις τα πρωτεία,
στη σάπια πολιτεία...

Ο ΛΑΟΣ
Έξω του αφέντη αρμάδα,
φυλάει με μπούκα ορθή,
το λείψανό σου Ελλάδα,
μην ξάφνου αναστηθεί...